nieuworganiseren.nu
Vredenburg 40
3511 BD Utrecht

Menu

‘Sluit verpleeghuizen’

Eigenlijk, zo vindt Jos de Blok van Buurtzorg, zouden verpleeghuizen en verzorgingshuizen niet mogen bestaan. ‘Ik heb nog nooit iemand gehoord die blij naar een verpleeghuis gaat.’

Buurtzorg bestaat inmiddels ruim vijf jaar en heeft al meer dan 4000 medewerkers. Het succes van de thuiszorgorganisatie heeft de interesse gewekt van andere organisaties, in binnen- en buitenland. Gevraagd naar waar Jos de meeste kansen ziet voor het Buurtzorg-model, antwoordt hij dat hij die ziet in de jeugdzorg, het onderwijs en bij de politie. ‘Overal waar de dienst wordt gemaakt in het contact tussen de vrager en leverancier. Dat geldt voor heel veel beroepen en diensten. En daar moet je de handelingsruimte vergroten.’

Ook in de ouderenzorg?
‘Intramuraal? Daar hebben we wat experimenten gedaan, maar dat is toch een redelijk vastgeroest systeem.’

Omdat je te maken hebt met forse investeringen, in gebouwen?
‘Ja, de dynamiek is heel anders. Maar ik denk dat er grote mogelijkheden liggen.’

Hoe zie je dat voor je?
‘Nou, om te beginnen vind ik eigenlijk, persoonlijk, dat verpleeghuizen niet zouden mogen bestaan. Althans niet in de huidige vorm. Ik heb nog nooit iemand gehoord die blij is dat hij of zij naar een verpleeghuis gaat. Bij Buurtzorg hebben we met veel moeite vijf, zes mensen uit een verpleeghuis kunnen halen. Die kunnen zich thuis eigenlijk prima redden, maar waren naar een verpleeghuis gegaan vanuit de zorg dat het steeds slechter zou gaan en het thuis niet geregeld kon worden. Dus ik ben van mening dat er een heleboel dingen anders geregeld zouden kunnen worden. In een andere context, kleinere groepen, en meer vanuit de netwerken waarin mensen gewend zijn te functioneren.’

In woongroepen.
‘Bijvoorbeeld. Kijk, wat er nu gebeurt is dat als mensen van huis uit naar een verpleeghuis gaan, ze letterlijk worden overgedragen. Dan krijgen ze wat spulletjes mee, maar de omgeving is totaal anders. Die breuk is te groot. Dat heeft een heel groot effect op hun oriëntatie. Dus als je nou redeneert vanuit de levensloop, en vanuit de beleving van mensen, dan ga je andere dingen bedenken. Dan ga je kijken hoe je mensen eerder vertrouwd kunt laten raken met de nieuwe situatie. En dan nodig je familie en vrienden uit om een actieve rol te blijven spelen. Je moet dat netwerk in stand houden, dat is zo belangrijk. En naarmate die afstand groter wordt, ook fysiek, tussen de plek waar iemand vandaan komt en waar hij naartoe gaat, wordt dat moeilijker.’

Dus je pleit voor kleinschalige woongroepen in de wijk waar mensen hun leven lang gewoond hebben?
‘Ja, woongroepen waar mensen met z’n vijven samenwonen. En waarom zou je niet, als een van hen een groot huis heeft, dat huis verbouwen en er een aantal appartementen van maken? Als mensen uit dezelfde wijk komen, dan zit daar een hele geschiedenis, een hele cultuur, een hele manier van leven achter. Dat moet je in stand houden.’

X

Word lid van nieuworganiseren.nu

Dit artikel wordt je gratis aangeboden door nieuworganiseren.nu. Steun ons en word lid van de coöperatie. Je krijgt dan bovendien gratis toegang tot de Bende van Hoe en korting op bijeenkomsten en boeken.

5 Comments:

  1. Astor de Wit schreef:

    Dit is zo’n momentopname; wie is die Jos dan wel om te oordelen over verpleeghuizen?

    Duidelijk is dat dit het moment is van thuiszorg en dat weerspiegelt zich in de bloei van de organisatie. Maar er komt ook weer een tijd dat de voordelen van het verpleeghuis terug in het vizier van de marktdeelnemer komt: “samen beter worden,” is dan weer het motto, “want thuis is maar zo alleen.” En … “verzorgd worden door je dochter die leeft van een PGB dat jij mogelijk maakt is ook niet alles…”

  2. Denk dat alles toch aan de persoon zelf ligt. Ikzelf ben 84 jaar, redelijk gezond. Ik woon alleen in een heerlijke flat, kijkend op veel groen. Maar als je heel veel hulp nodig hebt en ligt voor uren te wachten op hulp lijkt mij een verpleeghuis toch een goede oplossing. Het moment is dan aangebroken dat je alles uit handen moet geven. De verzorgenden moeten wel begrijpen dat zoiets ontzettend verdrietig is. Ellendig als je zelf niets meer kunt!

  3. Manske Poelmann schreef:

    Oef, dit was wel precies wat mijn gedachten zijn. Ik ben jong en denk wel eens na over waar ik later als ik oud ben wil gaan wonen. Samen met mijn buurvrouw hebben we het er al over gehad om appartementen van onze huizen te maken. De stap naar een verpleeghuis is veel te groot. Er ligt een ‘middengebied’ tussen dat veel meer verankerd is in mijn dagelijks leven. Dat kan heel erg goed naast de verpleeghuizen bestaan (die zeker heel goed en liefdevol werk verrichten). Maar er is nu vaak geen alternatief. Super artikel!

    • Denis Hehuat schreef:

      Lieve Manske,
      initiatieven zoals jij dat in dit bericht hebt voorgesteld, daar ben ik het roerend mee eens en dat is ook een mooi uitgangspunt voor de tijd die ons nog te wachten staat en
      wanneer het mijn tijd zal zijn hoop ik ook op deze wijze oud te kunnen worden met gelijkgestemde bewoners en te genieten van onze ‘oude dag’! Dank je wel voor je inzet en ik hoop nog veel van je te kunnen lezen en of horen! Warme groeten Denis

  4. Denis Hehuat schreef:

    “om appartementen van onze huizen te maken.” Met dit mooie statement ben ik roerend mee eens,
    ik zou ook niet willen dat als ik oud ben terecht zal komen in een verzorgingshuis of een bejaarden tehuis. No Way!!! En ik teken er ook voor dit idee van Manske Poelman te ondersteunen!!!
    Mooie gedachten!!!

Laat een bericht achter







Send this to friend