Het groene AWBZ-boekje
In het Groene Boekje voor de AWBZ-zorg staat precies beschreven waar iemand in een AWBZ-instelling recht op heeft. Ard Leferink wordt er rebels en verdrietig van.
Hij bestaat al zo lang als ik me kan herinneren: het Groene Boekje voor de AWBZ-zorg. Daarin staat precies gespecificeerd waarop u recht heeft als u in een AWBZ-instelling terechtkomt. En iedere keer als ik hem lees, word ik er weer rebels en verdrietig van tegelijkertijd. Vandaag wint de rebellie! Laten we eens een willekeurige passage uit het Groene Boekje bij de kop pakken. Bijvoorbeeld ten aanzien van het onderwerp ‘voeding’:
‘De instelling zorgt voor het eten van de bewoners. Het gaat hierbij om de gebruikelijke voeding: drie maaltijden per dag en voldoende drinken, zoals koffie, thee en frisdranken. De instelling zorgt ook voor fruit en tussendoortjes. De instelling overlegt met de cliëntenraad
welk eten en drinken wordt gegeven. De voeding moet voldoen aan de eisen voor gezonde voeding die bijvoorbeeld het Voedingscentrum stelt. Wilt u naast de gebruikelijke voeding nog meer eten en drinken? Bijvoorbeeld extra drinken, snacks en alcoholische dranken? Dan moet u de kosten daarvan zelf betalen.’
Of wat dacht u van het onderwerp voetverzorging?
‘Kunt u uw nagels zelf niet meer knippen vanwege uw ziekte, aandoening, handicap of ouderdom? Dan zorgt de instelling dat iemand anders dat voor u doet. Hebben uw voeten door een aandoening, ziekte of handicap extra zorg nodig? Bijvoorbeeld bij diabetesvoeten (bij suikerziekte)? Dan zorgt de instelling ook voor een verzorgende of pedicure. Geldt dit ook voor de partner? Nee. Behalve als de partner persoonlijke verzorging krijgt van de instelling (indicatie). U moet zelf behandelingen betalen die niets te maken hebben met uw aandoening, ziekte, handicap of ouderdom. Bijvoorbeeld het verwijderen van likdoorns en eelt. Of behandelingen zoals een voetmassage of het lakken van uw nagels.’
Het zijn maar twee willekeurige voorbeeldjes uit een lange lijst. Het Groene Boekje slaat elke creativiteit in het organiseren van zorg dood. Ook leidt het in de praktijk tot de meest idiote discussies. Vallen de koekjes bij de koffie ook onder het Groene Boekje of moeten we daar een eigen bijdrage voor rekenen? En mocht u denken dat ik ridiculiseer: was het maar waar….
Willen we tot nieuwe zorgconcepten en organisatievormen komen, dan moeten we het echt anders doen. Je betaalt je hele leven voor voeding, dus waarom ineens niet meer in een AWBZ-instelling? Haal dat bedrag snel uit de vergoeding en stort het op de rekening van de cliënten en praat er nooit meer over. En waarom moet ik eigenlijk elke dag dingen eten die voldoen aan de eisen die het Voedingscentrum stelt? Ik wil verdorie gewoon wel eens een frikadel speciaal. En wie bepaalt eigenlijk wat gebruikelijk is? Gelukkig is er een cliëntenraad die daar over gaat. Pffff….
Wat mij betreft kan het hele groene boekje in de shredder. Of beter nog: laten we het ritueel verbranden. Op de Dag van de Verpleging, bijvoorbeeld, 12 mei 2012.
Ard Leferink is zelfstandig adviseur en onder meer betrokken bij Ecare Services en Buurtzorg.
Het groene boekje heeft m.i. wel degelijk een meerwaarde. Ik ken een aantal instellingen die hun bewoners nog steeds laten betalen voor zaken die tot de AWBZ zorg behoren ef, zie voorbeeld hierboven, mensen standaard naar de pedicure sturn en de rekening laten betalen.
Helaas blijft een groen boekje nog steeds noodzakelijk.
Door krapte in de budgetten en/of naar zich toe rekenen van instellingen wordt al gauw voor hulpmiddelen doorverwezen naar de thuiszorgwinkel (zelf afrekenen) of een eigen pedicure (zelf afrekenen).
Wat het eten betreft; er resten weinig vitamines als het 8 uur ‘s morgenswordt klaargemaakt en tot etenstijd warm gehouden wordt. En voor extra’s moet je flink betalen; ik zou het passend vinden als mijn moeder haar mini-kuipje appelmoes bij het eten zou kunnen afrekenen tegen inkoopprijs. Nu kost dat mini-kuipje €0,80!
Van een zuster hoorde ik over het Groene Boekje; ik wist niet eens dat het bestond. Ook al staan er misschien vreemde zaken in, ik kan nu in elke geval kijken welke zaken vergoed worden.
Misschien op de kaft of op pagina 1 van het boekje noteren dat de instelling bij aanmelding verplicht is melding te maken van het Groene Boekje. Goed voor de bewoners en goed voor de transparantie in de dagelijkse praktijk van de instellingen.